Het verhaal achter een opname voor een eetstoornis

---

Wanneer je als jongere of volwassene worstelt met een eetstoornis, biedt het Universitair Psychiatrisch Centrum (UPC) KU Leuven diverse intensieve groepstherapieën aan. Zowel residentiële, als dagbehandelingen worden aangeboden. Maar wat mag je verwachten als je hieraan deelneemt? Charline Denys, psychiater aan UPC, legt de procedure uit.

Onderscheid binnen de afdeling

Binnen de afdeling is er geen onderscheid op basis van de eetstoornis of BMI. Er wordt wel onderscheid gemaakt binnen de leeftijdscategorie, zowel bij daggroepen, als de residentiële afdeling. De leefwereld van een 15-jarige kan namelijk zeer uiteenlopend zijn met iemand dat al 30 is. Daarom bestaat er een groep van 15 tot 19 jaar en een andere groep vanaf 20 tot in principe 65 jaar, hoewel de leefomstandigheden van de individuele patiënt eerst zorgvuldig bekeken wordt.

Non-verbale therapie

Het non-verbale bevat therapie over lichaamsbeleving, spiegeloefeningen, inschatten van eigen lichaamsvormen… Daarnaast biedt het centrum ook ergotherapie aan: toewerken naar ontspanning en aan de slag gaan met onbekende materialen. Zo dagen patiënten hun perfectionisme uit.

Kooktherapie is ook een belangrijk onderdeel. Hierbij kijken de dokters naar de omgang met het gebruik van vetstoffen, suikers, koolhydraten… van de patiënten. Ook het proeven van gerechten en het scheppen van porties spelen hierbij een rol.

Bovendien vinden ook groepstherapieën met diëtisten plaats waar er samen een planning wordt gemaakt voor het weekend (wanneer de patiënten naar huis mogen gaan). Na het weekend kijken de diëtisten of de patiënten zich aan de planning hebben kunnen houden en bepalen ze samen volgende doelstellingen.

“Ik denk dat het belangrijk is om elke keer met vertrouwen bij dezelfde psycholoog terecht te kunnen”

Verbale therapie

Binnen de verbale therapie onderscheidt men de groepstherapieën met de psycholoog, waarbij er wordt gesproken rond het netwerk van de patiënten. Wie mag er dichtbij staan, wie verderaf? Hoe kan ik naasten betrekken bij mijn opname en wie mag ik om hulp vragen?

Tijdens deze groepstherapieën mogen de patiënten zelf ook onderwerpen aankaarten. Als de patiënte zelf merkt dat er iets in de weg van haar/zijn herstel staat, mag ze er met anderen over praten. Op die manier zullen anderen naar hun verhalen luisteren, herkenning bieden, vragen stellen…

Twee belangrijke fases

De opname bestaat uit 2 fases. De grootste verschillen tussen deze fases zijn de maaltijden en de vrijheid van de patiënte zelf. In fase 1 mag je niet kiezen wat je eet: wat de keuken aanbiedt, eet je op.

“In fase 2 zijn patiënten vrijer om zelf keuzes te maken”

Eens dat de dokters merken dat iemand vanzelf zijn porties kan opbouwen, dan mag die rustig overgaan naar fase 2. Hierbij mag je als patiënte zelf je hoofdmaaltijd kiezen. Natuurlijk, met de bedoeling om meer te gaan oefenen, omdat zelf maaltijden kiezen een moeilijk obstakel is. Als laatste, zijn er in fase 2 ook vrije avonden. Je bent dan vrij om is een avond op restaurant te gaan of naar de bioscoop. Zo wordt het sociaal leven ook terug opgebouwd.